„Niczego nie chcę, ale ucieszę się jeśli coś się zjawi.” – rozmyślał Budda wędrując nocą przez góry.
„Nie potrzebuję latarki”. Po czym potknął się i wpadł w przepaść.

Lecąc w dół Budda uśmiechał się w śmieszny sposób gdyż jego usta wypełnione były powietrzem, nie potrzebowałem życia pomyślał, a jednak zjawiłem się, gdy ucieszyłem się swoim przejawianiem, pojawiła się śmierć, teraz to wszystko stało się jednym, zimnym dużym kamieniem o który zaraz się rozbiję, mój umysł jest idealnie skupiony, moja natura poddała się naturze całego świata.

Tuż przed upadkiem doznał oświecenia, zamienił się w głaz o który miał się roztrzaskać, od tej pory jego chęć przejawia się jako forma, do tej pory na pamiętnym kamieniu widać niewyraźny napis „wszyscy Buddowie mają jedną wspólną naturę Dharmy”.

hua